ترسو بودن یکی از بدترین صفات آدم میتونه باشه. این استاد راهنمای کاناداییم گوی سبقت رو از هر آدمی که تا حالا دیدم ربوده تو این مورد.

امروز یا بهتر بگم دیروز، جلسه ارایه گزارش پیشرفت پروژه داشتیم. منم خوشحال و خندون همه چیز و آماده کردم. داستان از این قراره که اینا اصلاْ کاری ندارن که تو چی میگی اونجا و به هزار دلیل ثابت میکنی که از جدول زمانیت عقب نیستی هیچی جلوتر هم هستی. بسته به اینکه صبح چطوری از خواب بیدار شدن شروع میکنن به گیر دادن و یه پرتو پلاهایی میگن که اگه آمادگی نداشته باشی حسابی میره رو اعصاب. من بعد این همه مدت تازه سطح آمادگیم اینقدر شده که نصف شبی از شدت حرص خوردن و اعصاب خرد کنی نشستم پای این وبلاگ بینوا عوض کپیدن. جنگ اعصابیه خلاصه...

ولی این دفعه من یه انتقام باحالی گرفتم از این استادم: قبلاْها دیده بودمش که عادت داره موقع رد شدن از خیابون عوض رفتن سر چهارراه همینطوری زرتی بره وسط خیابون. امروز هم وقتی بعد جلسه خواستیم بریم نهار، باز می‌خواست همین کارو  بکنه که برگشتم الکی بهش گفتم «بریم سر چهارراه! من یه دوستی دارم ۵۰ دلار سر همین از خیابون رد شدن جریمه شده». بیچاره کف کرد. مطمئنم مجبوره این عادت سی چهل سالشو بذاره کنار و  تا سر چهارراه بکوبه پیاده بره دوباره برگرده. اگرم این کار رو  هم نکنه مطمئنم هر دفعه خواس قانون شکنی کنه صحنه جریمه شدنش حسابی میره رو اعصابش... ها ها